Mübariz İbrahimov Azərbaycan xalqının yaddaşında təkcə bir hərbçi kimi yox, min illərin içindən süzülüb gələn qəhrəmanlıq ruhunun canlı təcəssümü kimi yaşayır.
O, sanki Koroğlunun nərəsindən doğulan bir igidlik sədası, Babəkin müqavimət alovu, Cavanşirin dövlətçilik qeyrəti və Azərbaycan tarixinin saysız-hesabsız qəhrəmanlarının ruhunun bir insanda birləşmiş forması idi. Onun adı çəkiləndə insanın gözündə tək bir şəxs yox, bir xalqın içində yanan əbədi bir od canlanır. O od ki, nə zamanla sönür, nə də xatirədən silinir.
1988-ci ildə Biləsuvar rayonunun Əliabad kəndində sadə, zəhmətkeş bir ailədə dünyaya gələn Mübariz uşaqlıqdan sakitliyi, dərin düşüncəsi və qərarlı baxışları ilə seçilirdi. Onun baxışlarında elə bir ciddilik vardı ki, sanki hələ uşaq ikən taleyinin ağır və şərəfli bir yol olacağını hiss edirdi.
2005-ci ildə orta məktəbi bitirdikdən sonra həyatın yeni mərhələsinə qədəm qoydu və bu mərhələ onu təkcə bir peşəyə deyil, bir missiyaya doğru aparırdı.
2006-cı ildə hərbi xidmətə çağırılması onun həyatında dönüş nöqtəsi oldu. Daxili Qoşunların xüsusi təyinatlı bölməsində keçdiyi illər onun xarakterini daha da sərtləşdirdi, iradəsini polad kimi möhkəmləndirdi. O, çətinlikdən qaçanlardan deyildi, əksinə çətinlik onun üçün özünü sınamaq meydanı idi.
2007-ci ildə xidmətini başa vurduqdan sonra mülki həyata qayıtsa da, içindəki çağırış onu rahat buraxmırdı. Sanki Vətən ona yenidən səslənirdi və bu səs getdikcə daha güclü olurdu.
2009-cu ildə o, könüllü şəkildə yenidən ordu sıralarına qayıtdı. Bu addım artıq sadə bir qərar deyildi, bu, taleyin qəbul edilməsi idi. O, gizir rütbəsi ilə cəbhə bölgəsində xidmət etməyə başladı və burada həyatının ən ciddi imtahanına doğru irəlilədi.
2010-cu ilin iyun gecəsi tarixdə silinməz bir iz buraxdı. O gecə Mübariz təkbaşına düşmən mövqelərinə doğru irəlilədi. Addımları səssiz idi, amma həmin səssizlikdə bir xalqın hayqırtısı vardı. O, döyüşə girərkən artıq geri dönüş yox idi, onun üçün yalnız Vətən vardı, yalnız məqsəd vardı. Saatlarla davam edən döyüşdə o, son nəfəsinə qədər mübarizə apardı və şəhidlik zirvəsinə ucaldı. Bu, təkcə bir hərb hadisəsi deyildi, bu, insan iradəsinin və Vətən sevgisinin ən uca ifadəsi idi.
Onun son məktubu və düşüncələri göstərirdi ki, o, bu yolu şüurlu şəkildə seçmişdi. O, Vətəni hər şeydən üstün tutmuş, öz həyatını onun yolunda fəda etməyi ən böyük şərəf saymışdı. Bu, onu təkcə igid yox, həm də mənəvi bir zirvə halına gətirirdi.
Şəhidliyindən sonra onun nəşi uzun müddət geri qaytarılmasa da, Azərbaycan xalqı onun adını unutmadı, əksinə onu daha da ucaltdı. Nəhayət, o, böyük ehtiramla Bakıda yerləşən II Fəxri Xiyabanda torpağa tapşırıldı. Amma əslində o, torpağa deyil, xalqın yaddaşına və ürəyinə əmanət edildi.
Onun adı qısa zamanda bir əfsanəyə çevrildi. Onun haqqında şeirlər yazıldı, mahnılar bəstələndi, sənədli filmlər çəkildi, xatirə guşələri yaradıldı. O artıq bir ailənin övladı deyil, bütöv bir xalqın qüruruna çevrilmişdi. Hər kəs onu öz içində bir simvol kimi yaşatdı, cəsarətin, sədaqətin və fədakarlığın simvolu kimi.
Onun həyatı gənclər üçün səssiz, lakin çox güclü bir dərsdir. O dərsdə söz yox, əməl var, o dərsdə qorxu yox, cəsarət var, o dərsdə tərəddüd yox, qətiyyət var. Mübariz göstərdi ki, əsl qəhrəmanlıq uzun ömürdə deyil, doğru yaşanmış bir ömürdədir.
Mübariz İbrahimov bu gün də Azərbaycan gəncliyinə səssiz bir çağırış kimi səslənir. Vətəni sevmək kifayət deyil, lazım gəldikdə onun üçün hər şeyi fəda etməyə hazır olmaq lazımdır. O, öz ömrü ilə göstərdi ki, insan bəzən bir millətin taleyinə çevrilə bilər və bəzi adlar zaman keçsə də, əbədi yaşayır.
✍️ Sevil Azadqızı
18.06.2026
