Bu da bir fürsətdir, ələ düşməyən,
Sözlərin mələklər göydən gətirən.
Min ildir heç kimə söylənilməyən,
Gəl, sənə bir həzin şeir oxuyum.
Səhra istisində kölgə gəzəntək,
Xəstənin umduğu quzey qarıtək,
Üzüm giləsitək, nar giləsitək
Gəl, sənə bir həzin şeir oxuyum.
Tanrı göndəribdir dərman, dad kimi,
Gəl məni qınama belə yad kimi,
“Min bir gecə”dəki Şəhrizad kimi,
Gəl, sənə bir həzin şeir oxuyum.
Sözdən uca, sözdən qoca nə vardı?
Həm dostumdur, həm düşməndi, həm yaddı.
Tanrı ruhumuzu sözlə oyatdı,
Gəl, sənə bir həzin şeir oxuyum.
İçim çiçəkləyən badam ağacı,
Tanrı möcüzəsi, ruh ehtiyacı.
Dövlətim, sərvətim şeir qazancı,
Gəl bölək səninlə, şeir oxuyum.
Şeirin Bədii Təhlili:
Sona Vəliyevanın bu nümunəsi poeziyanın, sözün və ilahi ilhamın insan ruhundakı yerini ucaldan, daxili bir monoloq formasında qurulmuş lirik-fəlsəfi tövsiyədir.
Şeirin əsas mövzusu sözün müqəddəsliyi, poetik yaradıcılığın ilahi mənşəyi və insanın mənəvi tənhalığına poeziya vasitəsilə tapılan məlhəmdir. Müəllif bədii sözü sıradan bir ifadə vasitəsi deyil, göylərdən mələklərin gətirdiyi bir lütf, Tanrının bəşəriyyətə bəxş etdiyi ən uca dəyər kimi təqdim edir. Əsas ideya insanın ruhsal ehtiyaclarını ancaq bədii duyğu və səmimi paylaşımla təmin edə biləcəyi gerçəkliyidir.
Əsər emosional tutumu və bədii boyalarının zənginliyi ilə seçilir.
Müəllif lirik qəhrəmanın şeirə, sözə olan ehtiyacını “səhra istisində kölgə gəzən” insanın tapıntısına, yaxud “xəstənin umduğu quzey qarı”na bənzədir. Bu təşbehlər poetik səmimiyyətin dərəcəsini və ehtiyacın həyatiliyini vizuallaşdırır. “Üzüm giləsi”, “nar giləsi” bənzətmələri isə şeirin şirəsini, təbiiliyini və doğmalığını simvolizə edir.
“İçim çiçəkləyən badam ağacı” obrazı insanın daxili dünyasındakı poetik oyanışı, yaradıcılıq eşqini bahar təravəti ilə birləşdirən uğurlu bir köçürmədir, yəni metaforadır. “Tanrı ruhumuzu sözlə oyatdı” misrası isə yaradılış fəlsəfəsinə poetik baxışdır.
“Şəhrizad” obrazına edilən müraciət şeir oxumaq, nağıl danışmaq aktını bir xilas, ruhun həm dərdini, həm də ölümünü əngəlləyən bir sığınacaq kimi mənalandırır.
Hər bəndin sonunda gələn “Gəl, sənə bir həzin şeir oxuyum” misrası daxili ritmi tənzimləyən, oxucu ilə ünsiyyəti monoloqdan dialoqa daşıyan bir çağırış, emosional mərkəzdir.
Şeir klassik heca vəznində (11 hecalıq qəlibdə) və rəvan bir dillə yazılıb. Qafiyə sistemi sərbəstliklə xalq şeiri ənənələrinin, yəni çarpaz və fərqli qafiyələnmə sintezini xatırladır. Dili olduqca bəsit, anlaşıqlı, lakin fəlsəfi dərinliyi qoruyan bədii üslubdadır. Sözün həm dost, həm düşmən, həm də yad ola biləcəyi vurğulanmaqla təzad yaradılıb və bu, bədii təsir gücünü artırıb.
Uğurlar olsun həmişə, əziz Sona xanım!
✍Sevil Azadqızı
Azərbaycan dili və ədəbiyyatı müəllimi. Filoloq. AJB-nin üzvü.
Ədəbi təhlil-tənqidçi. Yazar-publisist.
10.05.2026
