Həzərxan Əbilov – 70

Dağların əbədi dumanlara bürünmüş zirvələri var ki, orada doğulan insanlar da sanki o ucalığın bir parçasına çevrilirlər. Belə insanlardan biri də ömrünü torpağa, elmə və Vətənə həsr etmiş Həzərxan Əbilovdur. Onun 70 illik yubileyi yalnız bir insanın ömür yolunun qeyd edilməsi deyil, bütöv bir həyat fəlsəfəsinin, bir nəsilə yol göstərən iradənin və mənəvi gücün təntənəsidir.
Ucqar bir kəndin sükutunda dünyaya göz açan Həzərxan, hələ kiçik yaşlarından fərqlənirdi. Onun baxışlarında sözə sığmayan bir dərinlik, sükutunda isə gələcəyin işığı vardı. Bu kəndin insanları kimi o da zəhmətlə böyüdü, torpağın nəfəsini duyaraq formalaşdı. Atası Vəli kişinin zəhmətə bağlılığı, biliyə verdiyi dəyər Həzərxanın həyat istiqamətini müəyyənləşdirdi. Üç qardaş arasında hər biri ali təhsil alsa da, Həzərxanı fərqləndirən onun düşüncə dərinliyi və öyrətməyə olan sonsuz həvəsi idi. O, yalnız bilmək deyil, bildiyini bölüşmək üçün yaşayırdı.

Həzərxanın həyatında mühüm dönüş nöqtəsi Bakı Dövlət Universitetinin Kimya fakültəsinə qəbul olunması oldu. Bu illər onun yalnız elmi biliklər qazandığı dövr deyildi. O, insanlarla ünsiyyət qurmağı, fikirləri paylaşmağı və gələcəyə təsir etməyi də məhz bu dövrdə öyrəndi. Universiteti bitirdikdən sonra müəllim kimi fəaliyyətə başlayan Həzərxan sinif otağına sadəcə dərs demək üçün daxil olmurdu. O, hər dərsdə bir gələcək qururdu. Onun üçün müəllimlik bir peşə deyil, müqəddəs bir missiya idi.
Tarix elə məqamlar yaradır ki, insan öz həyat yolunu yenidən seçməli olur. Qarabağ müharibəsi belə bir sınaq idi. Həzərxan üçün bu, tərəddüdsüz qəbul edilən bir qərar oldu. O, sinif otağını tərk edib səngərə yollandı. Cəbhədə o, yalnız döyüşən bir əsgər deyil, ruh verən, ümid aşılayan bir insan oldu. Ən çətin anlarda belə onun sakitliyi, qətiyyəti və inamı ətrafındakı hər kəsə güc verirdi.
Müharibədən qayıdan Həzərxan Bakı şəhəri 136 nömrəli tam orta məktəbdə uzun illər direktor kimi çalışdı. Yüzlərlə gəncin taleyinə işıq saldı. Bu gün isə Elm və Təhsil İşçiləri Xəzər Rayon Komitəsinin sədri kimi fəaliyyətini davam etdirərək yenə də insanların yanında, yenə də xidmət yolundadır.
Onun həyat yolunda ailəsi də xüsusi yer tutur. Ömür-gün yoldaşı Şölə xanım onun ən böyük dayağı olmuş, həyatın bütün mərhələlərində onunla çiyin-çiyinə addımlamışdır. Övladları – Araz və Şəfa valideyn yolunu davam etdirərək müəllimlik peşəsini seçmiş, bu müqəddəs sənəti yaşatmışlar. Şəfa xanımın Amerikada, Kaliforniya ştatında yaşayıb fəaliyyət göstərməsi isə bu ailənin dəyərlərinin sərhədləri aşdığını göstərir.
Ailənin ən böyük sevinci isə nəvələridir. Arazın iki övladı – Vəli və Ayan bu ocağın davamçıları kimi böyüyürlər. Oğluna babası Vəli kişinin adının verilməsi ailədə köklərə bağlılığın, ənənəyə sədaqətin ən gözəl nümunəsidir. Şəfanın isə üç övladı – Aydan, Sara və İlayda bu ailənin sevincini daha da artıran, gələcəyə uzanan ümidlərdir. Bu ailə Həzərxan Əbilovun həyat yolunun ən gözəl bəhrəsi, onun dəyərlərinin yaşayan davamıdır.
Zaman keçdikcə Həzərxan Əbilov yalnız bir pedaqoq deyil, həm də bir ağsaqqal kimi cəmiyyətin yaddaşında yer aldı. Onun çıxışları tədbirlərin ən yadda qalan anına çevrilir. O danışanda zala sükut çökür. Onun hər cümləsi həyat təcrübəsindən süzülmüş bir hikmətdir.

Bu gün Həzərxan Əbilovun 70 illik ömrünə nəzər salanda aydın görünür ki, o, sadəcə bir insan deyil, böyük bir məktəbdir. Dağların qoynunda doğulan bu ömür səngərlərdə möhkəmlənmiş, məktəblərdə çiçəklənmiş və cəmiyyətə örnək olmuşdur.
Bir dost kimi deyə bilərəm ki, Həzərxan Əbilov kimi insanla dost olmaq böyük qürurdur. Onun dostluğu etibar, sözü dayaq, varlığı isə güvəndir.
70 illik yubiley münasibətilə ona həsr etdiyim bu kiçik şeir isə ürəyimdən gələn səmimi duyğuların ifadəsidir: