SON QATAR
Stansiyada hamı tələsirdi. Yaşlı kişi isə skamyada sakitcə oturmuşdu. Qatar gəlib dayandı, insanlar vaqonlara doluşdu. Gənc bir oğlan ona yaxınlaşıb soruşdu:
— Baba, minmirsiniz?
Kişi gülümsədi:
— Mənim gözlədiyim qatar çoxdan gedib. İndi sadəcə başqalarının yolunu izləyirəm.
Oğlan heç nə demədi. Qatar hərəkət etdi. Skamyada isə yalnız küləyin səsi qaldı.
TOXUM
Kənddə hamı quraqlıqdan gileylənirdi. Balaca Aysu hər gün həyətin bir küncünə su tökürdü.
— Orada heç nə yoxdur? — anası soruşdu.
— Hələ yoxdur, — Aysu cavab verdi.
Bir neçə həftə sonra torpağı yarıb balaca bir cücərti çıxdı. İnsanlar ağacı gördülər, amma heç kim onun əvvəlcə ümid kimi cücərdiyini bilmədi.
KÖHNƏ SAAT
Divardakı saat illərdir işləmirdi. Ev sahibi onu atmaq istəyəndə babasının səsi qulağında səsləndi:
— Vaxtı göstərməsə də, xatirələri qoruyur.
Saat divarda qaldı. Hər dəfə ona baxanda ailə süfrəsi, bayram günləri və uşaqlıq gülüşləri yada düşürdü. Bəzən xatirələr işləyən saatdan daha qiymətli olur.
BİR SALAM
Yeni köçən qonşu hər səhər hamıya salam verirdi. Əvvəl heç kim cavab vermirdi. Günlər keçdikcə biri gülümsədi, digəri əl elədi, sonra hamı salamlaşmağa başladı.
Bir müddət sonra həmin küçə şəhərin ən mehriban məhəlləsi kimi tanındı. Dəyişiklik böyük işlərlə deyil, bir salamla başlamışdı.
KAĞIZ TƏYYARƏ
Məktəbdən qayıdan Elvin dəftərinin bir səhifəsini qoparıb kağız təyyarə düzəltdi. Onun üstünə yazdı: “Xəyallarından vaz keçmə.”
Təyyarə küləyin köməyi ilə uzaqlara uçdu. İllər sonra Elvin uğurlu mühəndis oldu. Uşaqlıq həyətindən keçərkən ağacın budağında saralmış bir kağız gördü. Yazı hələ də oxunurdu.
O gülümsədi. Bəzən insan ən vacib sözü əvvəlcə özünə yazır.
Səadət Sultan (Abbasova)
Yazıçı-publisist
