Azərbaycan dilinə uyğunlaşdıran: Həyat ŞƏMİ
BƏZİ QADINLAR MƏMLƏKƏTƏ BƏNZƏR
Bəzi qadınlar məmləkətə bənzər.
Bir qadın keçdi ömrümdən –
adı indi hansı şəhərdə gizlənib bilmirəm,
amma bəzən,
Boğaz sahilinə yanaşan bir gəminin dumanında
görürəm onu yenidən.
Təbəssümü günəşin özü kimi,
üşümüş küçələrə səpilən bir yaz gülüşü.
Bir yol üzünə baxdınmı,
uzun zaman
qış yox olardı.
Baxışları –
gecəni daşıyan ay işıqlı pəncərələr…
Səssizdi,
amma o səssizlikdə
qırılmış quşların qanadı,
yağmur içmiş məktublar,
və gec qalmış sevdalar vardı.
Həsrətin rəngindəydi gözləri,
bir qatar yolu qədər tənha,
bir mayak qədər uzaq idi.
İnsan baxdıqca
öz içindəki itirilmişliyi görürdü.
Və sentyabr çiçəklərinin hüznü
asta-asta düşmüşdü yanaqlarına.
Sanki bütün son baharlar
onu incitmədən keçmək istəyirdi.
Mən o zamanlar
həyatı bir az əksik yaşayan bir adamdım.
Ciblərimdə yarımçıq qalan şeirlər,
ağlımda köhnəlməyən nəğmələr.
içimdəsə uşaqlığımdan çıxa bilməyən
fındıq yaşılı bir məmləkət vardı…
O, gəldi,
bir otağın qaranlığı dəyişdi,
saatlar daha yavaş işlədi,
çay daha isti içildi,
yağış da bambaşqa yağdı İstanbula.
Sonra hər kəs kimi getmədi,
bir mövsüm kimi çəkildi içimdən.
Amma bəzi insanlar gedərkən
özlərini deyil,
bir ömrün əksikliyini buraxarlar..
İndi hansı şəhərə baxsam
bir parça üzü düşür onun gecəyə.
Hansı şeiri yazsam,
bir yanı ona bənzəyir.
Və mən hələ də
bəzi qadınların niyə məmləkətə bənzədiyini
onun yoxluğunda anlayıram
və onu bir məmləkət kimi arayıram…
12 iyun 2026
İstanbul
BİR İŞIĞIN ARDINCA
Bir xəyal uğruna
atıram özümü dalğalara,
gecəni yaran bir qağayı səsiyəm,
açılıram sonsuz maviliklərə.
Arxamda sahillər qalır,
susqun limanlar,
yarım qalmış vidalar…
Önümdə isə
üfüqlə göyün bir-birinə qarışdığı
o sonsuz mavi röya var…
Dəniz qoxuyar içim,
duz qoxuyar əllərim,
rüzgar savurar saçlarımı,
və mən hər dalğada
bir az daha yaxınlaşaram özümə.
Çünki insan bəzən
özünü tapmaq üçün
qeyb olmalıdır sonsuz dənizlərdə…
Gözlərim hey üfüqlərdədir,
bir az da göy üzündə…
Bir yanda
tənha qayalıqların üstündə duran
köhnə bir mayak.
O biri yanda
qaranlığın bağrına asılmış
səssiz bir Qütb ulduzu…
Mayak
saralmış işığını göndərir gecələrə.
Yorğun gəmilərə ümid olur,
azmış duyğulara yön verir.
Hər yanıb sönəndə
ürəyimdə bir cəsarət böyüyür.
Dalğalar böyüsə də qorxmuram artıq,
çünki bilirəm
ümid də bəzən
uzaqdan görünən kiçik bir işıqdır.
Mən o işıq uğruna
gecələr gündüzləri aşaram,
bəzən fırtınalar çıxar içimdə,
dalğalar böyüyər,
göyüzü qaralar,
rüzgar bütün xatirələri savurar üzümə,
amma yenə də buraxmaram yolumu,
çünki insan hara getdiyini unudarsa,
dəniz belə sahib çıxmaz ona.
Bilirəm,
bir gün mayağın işığı sönə bilər,
qayalıqlar susa bilər,
limanlar tərk edilə bilər,
Bax, bu üzdən
gözlərimi ayırmaram göy üzündən,
çünki orada əsla itməyən bir işıq var:
Qütb ulduzu.
səssiz, amma güclüdür,
İddiasız, amma sonsuzdur.
Qaranlığın ən dərin yerində belə,
insana yönünü xatırladar.
Ömrünü dənizlərdə keçirənlər bilir,
bəzi ulduzlar
yalnız göyə deyil,
insanın qəlbinə də doğar.
Mən bu həyatda işığı sevdim,
bir uşağın gözlərindəki ümidi,
Ayın bəyaz səssizliyini,
Günəşin qızıl vidasını,
Ulduzların gecəyə saldığı
o sonsuz parıltını.
Çünki ümid dediyin şey
bir mayak kimidir.
Uzaqdan da olsa görünməlidir insana.
Və insan dediyin
nə qədər yorulursa yorulsun
bir Qütb ulduzu daşımalıdır içində.
Mən hələ də
sonsuz maviliklərə qol atan,
o əski yolçuyam.
Bir əlimdə xəyallarım,
bir əlimdə ümidlərim,
gözlərimdə dənizlərin mavisiylə
keçirəm gecənin içindən.
Bəlkə çox uzaqlarda
məni gözləyən bir gündoğumu vardır.
Bəlkə də bütün yolçuluqlar
bir işığı aramaq üçündür.
24 may 2026 Giresun/Şeyxli
SƏNİ SEVƏN MƏNƏM, YAR!
Gözümdə göz izin var,
Könlümdə söz izin var,
Səni kim sevdi yarım?
Səni sevən mənəm, yar!
Səni mən sevdim, ey yar!
Gözlərinin içində
Gözlərimin rəngi var.
Könlümün hər yerində
Eşqimin kədəri var.
Dodağında hələ də
Al qırmızı busə var.
Səni çox sevdim yarım,
Səni sevən mənəm, yar.
Gözlərinin rəngində
Gözlərimin izi var,
Yanaqlarında eşqin
Qızılı qönçəsi var,
Səni çox sevdim yarım,
Sənsiz olmaz ki, ey yar!
Könlünə bir sözüm var,
Gizlə o gözlərini,
Heç kimsə görməsin yar.
Elə darıxdım ki, ah!
İçim yanar da, yanar.
Səni çox sevdim yarım,
Darıxdım, ey dildarım…
Məndən bir başqasına
Baxmasın o gözlərin.
Silinməsin heç bir gün
Qəlbindəki izlərim.
Səni çox sevdim yarım,
İnan, səni çox sevdim.
Qəlbimin hər yerində,
Bu eşqin izləri var,
Canlanar gözlərimdə
O əski xatirələr.
Səni düşündüyüm an,
Canım yanar da, yanar.
Könlümün ta içində,
Könlünün sevdası var.
Dodaqlarında eşqin
Sönməyən arzusu var.
Səni çox sevdim yarım,
Səni çox sevdim, ey yar!
May, 2026 / İstanbul
GECƏ VƏ SARALMIŞ SƏHİFƏ
Gecənin pası dəydi vücuduma,
üşüdüm.
Sanki min illik yuxudan
oyanmış daş bir heykəl kimi
dururam öz-özümə.
Tarixin zibilliyindən qopmuş
cırıq bir səhifə kimi hiss edirəm,
kimsənin oxumadığı,
kimsənin maraqlanmadığı.
Gecə uzun…
Sonsuzluğun içində
rəngi solmuş bir film
dönüb keçir,
səs yox, üz yox.
Arsız gecələrin səhəri
peşmanlıq qoxuyur.
Ağlımda möhürlü suallar,
hər biri yavaşca
qaranlığın zəncirlərini dartışdırır.
Və düşünürəm:
Mən bu ömrü yaşadımmı gerçəkdən?
Yoxsa başqasının röyasını gördümmü?
O illər ki…
Məni ayların, günlərin, əsrlərin arasına sovurdu.
İndi təqvimlərdən düşmüş
saralmış bir yarpaq kimiyəm.
Yerdə deyil,
havada da deyil,
arada – bir yerdəyəm
heç bir mövsümə toxunmadan.
GÖY ÜZÜNDƏN DÜNYA
Bir bulud meşəsi uzanır göyüzündə,
ağ çiçəklər açmış üfüq boyunca.
Dəstə-dəstə budaqları göyə dəyir,
kök atmış Göy ağacları sıra-sıra.
altımda mavi bir dəniz uzanır,
Qara dəniz.
Qaranlıq ağır-ağır enir üstünə,
bir təyyarə qanadından baxıram dünyaya –
Göy üzünə və Yer üzünə.
Yuxarıda rüzgarın təmiz nəfəsi,
aşağıda kirli bir çağ…
Bütün iyrəncliklər aşağıda qalmış kimi,
torpaq kirlə yuyulmuş,
dağlar yad,
şəhərlər yad,
insanlar bir-birinə yad.
Tanımıram belə bir həyat…
Bir qağayı kimi süzürəm
Qara dənizin sahillərində,
azad bir quş kimi.
amma içimdə ağır bir daş var.
Soruşuram özümdən:
Necə bir dünyada yaşayırıq biz,
savaşların, ölümlərin, harayların arasında?
Qara dənizin o tayında
yaralı uşaqlar zarıyır,
üzür Qəzza qan gölündə,
bir şəhər olmaqdan çıxıb,
bir ağıya dönüb artıq.
Neçə ölkədən müharibə səsi gəlir,
Neçə ölkədə göy üzü bombalarla parçalanır.
Zalım bombalar yağır göydən
atəş kimi,
ölüm kimi…
Uşaqların qışqırıqları
dəlib keçir insanlığın vicdanını.
Amma dünya susur,
Soruşuram:
harada qaldı insanlıq?
Haradadır sülh?
Harada qardaşlıq?
Sanki bütün bu vəhşətlər
alışılmış bir tale kimi,
Vicdanını itirmiş bir dünyada
zalımlıq ayaq tutub yeriyir.
Əllərdə qan damcıları,
Göylərdə əksik buludlar,
Savaşın işi,
boz rəngə boyamış mavilikləri.
Və insanlıq
itirmiş öz simasını.
İndi yağmur yağır,
amma bu yağmur,
sadəcə göydən deyil,
buludlardan deyil,
insanlığın yaralı
vicdanından yağır.
İstanbul 2026
