Böyük ürəkli, xalqını sevən, onun dərdini öz dərdi bilən bir insan – Davud İmanov

Davud İmanov yalnız bir jurnalist deyildi. O, vicdanın, cəsarətin və insanlığın canlı nümunəsi idi. Onun həyatı çətinliklərlə başlasa da, bu çətinliklər onu sındırmadı, əksinə, daha da möhkəmləndirdi. Ailəsi Stalin repressiyalarının qurbanlarından olmuşdu. Bu ağrını, bu ədalətsizliyi uşaq yaşlarından hiss edərək böyümüşdü.
Qazaxıstanın Astana şəhərində dünyaya göz açmış, orada böyüyüb boya-başa çatmışdı. Təhsilini isə 1980-ci illərdə Moskvada, Kinematoqrafiya İnstitutunda almışdı. Bu təhsil onun dünyagörüşünü formalaşdırsa da, onun ruhu hər zaman milli, qəlbi isə Vətən sevgisi ilə döyünən bir insan idi.
Onun həyatında ən önəmli dönəmlərdən biri Ulu Öndərlə tanışlığı idi. Bu tanışlıq təsadüfi deyildi, bu, cəsarətin nəticəsi idi. O dövrdə, sovet rejiminin sərt və amansız illərində Davud İmanov qorxmadan gedib müsahibə almışdı. Bu addım təkcə bir jurnalist işi deyildi – bu, bir mövqe idi, bir cəsarət nümunəsi idi.
Həmin görüşdən qalan bir şəkil vardı. Davud müəllim o şəkli iş otağında asmışdı. Bu şəkil onun üçün sadəcə xatirə deyil, həm də həyat yolunun simvolu idi.

Sovet imperiyası dağılarkən o, kənarda qalmadı. Mitinqlərdə, yürüşlərdə fəal iştirak etdi. Çünki o, yalnız müşahidəçi deyildi – o, xalqının içində, onunla bir yerdə olan bir insan idi.
1993-cü ildə Ulu Öndər yenidən Azərbaycanın Prezidenti seçiləndə, ölkədə yeni bir mərhələ başladı. Həmin dövrdə “Mir” telekanalı yaradıldı və Davud İmanov bu kanalın rəhbəri təyin edildi. Bu təyinat təsadüfi deyildi.
Davud müəllim sonralar həmin günü belə xatırlayırdı:
Onu Prezidentin qəbuluna çağırırlar. Sadə, rejissor geyimində idi. Onu mağazaya aparıb başdan-ayağa geyindirirlər. Sonra qəbul otağı…
İçəri daxil olanda Ümummilli Lider onu görən kimi gülümsəyir və deyir:
“Sən elə bilirdin unudulmusan? Yox… sənin kimi cəsarətli insanlar unudulmur. O ağır illərdə qorxmadan gəlib məndən müsahibə almağın böyük cəsarət idi.”
Bu sözlər Davud müəllimin həyatının ən böyük dəyərləndirilməsi idi.
O, “Mir” kanalına rəhbərlik etdiyi dövrdə ölkəni layiqincə təmsil etdi. Ulu Öndərin xarici səfərlərində iştirak edərək həm jurnalist, həm də vətəndaş kimi öz sözünü dedi.
Lakin həyat hər zaman ədalətli olmur…
2000-ci illərdə Davud müəllimin səhhətində ciddi problemlər yarandı. O, xərçəng xəstəliyi ilə uzun və ağır mübarizə apardı. Amma bu mübarizədə belə ruhunu itirmədi. Həyata olan sevgisi, insanlara olan münasibəti dəyişmədi.
Sonda isə həyatın amansız qanunları qalib gəldi…
Davud İmanov bu dünyadan köçdü.

Amma o, arxasında sadəcə bir həyat hekayəsi yox, bir insanlıq nümunəsi qoydu.
O, sübut etdi ki, insanın böyüklüyü vəzifəsində yox, ürəyindədir.
O, göstərdi ki, cəsarət qorxusuz olmaq deyil, qorxa-qorxa da doğru bildiyini etməkdir.
O, öyrətdi ki, insan xalqını sevməyi bacarmalıdır.
Və bu gün…
Onu tanıyanların yaddaşında bir həqiqət yaşayır:
Bu dünyadan çox səmimi, çox saf bir insan keçdi…
Onun adı Davud İmanov idi.
Bu yazını qələmə alan isə Davud müəllimin özünə kiçik qardaş saydığı

Damət Salmanoğludur.